Herdenking van de Belgische slachtoffers van de genocide in Rwanda: toespraak van Jean-Pascal Labille

Datum: 09 april 2014

Herdenking van de Belgische slachtoffers van de genocide in Rwanda: toespraak van Jean-Pascal Labille

Discours Labille Kigali

Beste families,

Elk bezinningsmoment hier maakt diepe emoties los.

Wanneer we ons als mens een enkel ogenblik indenken wat jullie mannen hier hebben doorstaan, komen onze diepste en oudste angsten naar boven.

Als Belgisch politiek verantwoordelijke ben ik getroffen door de onverantwoordelijkheid, de lafheid van sommigen.

En, zoals dat jullie vast en zeker ook vaak is overkomen, voel ik woede in me opkomen.

Geen haat of wraaklust, maar het vastberaden voornemen dat het nooit meer tot een dergelijke gruwel mag komen: enerzijds mensen laten afslachten omdat ze zogenaamd tot een bevolkingsgroep behoren of omdat ze zich verzetten tegen die binaire visie op het bestaan, anderzijds onze soldaten in de steek laten. Een internationale gemeenschap en te veel politieke verantwoordelijken die hun verantwoordelijkheid ontvluchten.

We moeten trots zijn op wat onze militairen hier, in afschuwelijke omstandigheden, hebben gerealiseerd.

Om hen te huldigen wil ik jullie en alle militairen in mijn persoonlijke naam om vergeving vragen. Die mannen hebben hun leven gegeven om dat van anderen te redden. Wat is er nobeler?

De redenen die ons hier samenbrengen, mogen niemand onverschillig laten. Het is een eer om hier samen met jullie aanwezig te zijn.

België heeft een grondige reflectie gevoerd over die roerige periode in onze geschiedenis.

Sommigen onder jullie blijven met frustraties zitten. Ik ook. De beste manier om met die moeilijke kwesties om te gaan, is streven naar goed samenleven en naar een goede relatie tussen Europa en Afrika.

Dit zijn vaders. Dit zijn zonen. Dit zijn broers. Dit zijn landgenoten die wij 20 jaar geleden hebben verloren.

Dit zijn diepe wonden die woorden noch daden kunnen helen. Die wonden zijn gedoemd om open te blijven. En allemaal hebben wij ermee moeten leren leven - tot op vandaag.

Wij kunnen jullie dierbaren niet terugbrengen. Maar wij kunnen en moeten hun nagedachtenis eren door lessen te trekken uit datgene waar zij slachtoffer van geworden zijn. Wij moeten hen herdenken zodat we dat in de toekomst geen anderen zullen moeten herdenken. De weg is lang. En 20 jaar is kort. Maar het is een noodzakelijke en zinvolle weg.

Beste families,

Door de herdenking vandaag leven jullie dierbaren ook na het drama nog voort. Ze zijn een deel van onze geschiedenis, een deel van ons, een deel van ons collectief bewustzijn.

Ik verzeker jullie dat ze dat nog lang zullen blijven.

Ik dank jullie.