6th session of the Conference of States Parties to the Convention on the Rights of Persons with Disabilities (17-19 July 2013), Round Table 1 “Economic empowerment through inclusive social protection and poverty reduction strategies, Belgian intervention

date: 19 July 2013

(French and Dutch versions of this statement are included below)

The efforts of all the Belgian government levels are aimed at contributing to a strong social and economic system. The Belgian citizens have to be able to exercise their rights and there is a strong safety net for people in a weaker socioeconomic position. Belgium is characterised by a strong social security system, which helps to overcome the risks of illness, temporary incapacity and disability via various solidarity mechanisms.This results in relatively low average poverty risk levels and a relatively high affluence level in Belgium.However, this does not mean that all persons live in adequate welfare conditions, as is regularly highlighted by civil society.

It is known that certain factors, such as disability, nationality, education level and employment strongly influence the risk of poverty and social exclusion.According to the European Survey on Income and Living Conditions 2011, 15.3% (about 1 person out of 7) of the Belgian citizensare at risk of poverty on the basis of their income (below 60% of the median net income). However, due to delineation problems and due to the fact that various definitions are used, it is still difficult to determine how many people with disabilities this group holds. Research (1) into the income position of persons depending on social benefits for people with disabilities has revealed that about 40% of these persons have an income around or below the objective income-poverty threshold. 34% of the same group postpone medical care due to insufficient financial means.

Recently, the Belgian government has taken measures in order to restore the adaptation of social benefits to the affluence level. However, the full implementation of the UNCRPD and guaranteeing the full social and societal participation of people with disabilities as well as the reinforcement of their position still remain a challenge for Belgium and its Regions and Communities. Different measures are taken and many stimuli are developed.

The federal governmentaims for a recruitment quota for people with disabilities in the public services of 3%.The regional governmentsalso work with targets and/or quotas of around 3% and they sometimes havereserved positions for persons with disabilities.Thesetargets are not yet met however. In the eyes of civil society, these targets will not be reached if proactive measures are not taken, particularly as regards the methods for monitoring the compliance with those quotas.In the employment policy, there is a trend towards more attention and more means for the activation and integration of people with disabilities in the mainstream economy via activation and stimulation measures. Nevertheless, the gap in labour participation between people with and without disabilities is still substantial. The various Belgian government levels will have to continue to take actions in the future.

The federal government as well as the regional governments have developed action plans aimed at combating poverty (including child poverty) and at the implementation of the UNCRPD, in order to improve and to guarantee the quality of life of persons with disabilities (2). To that end, Belgiumtriesto eliminate the unemployment traps for people with disabilitiesfor example, by implementing progressive employment schemes for people who can be directed from the sickness and invalidity insurance towards labour,and by gradually and increasingly involving civil society organisations in the various development stages of a solution-oriented policy.

The federal and regional policies (including public procurement) encourage for structural attention to be paid tothe social implications of measures influencing the position of risk groups in society, including people with disabilities.

(1) Van Audenhoven, Hermans et. al. 2012

(2) www.awiph.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.vaph.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.gelijkekansen.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.armoedebestrijding.beNo label found for: as_externallink.alttag

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sixième session de la Conférence des Etats parties à la CRPD
17 - 19 juillet 2013, Siège des Nations Unies - New York

Table ronde 1: Protection sociale inclusive et stratégies de réduction de la pauvreté pour une autonomisation économique – Déclaration de la Belgique

En Belgique, les efforts de tous les niveaux de gouvernement visent à permettre aux citoyens de bénéficier d’une couverture économique et sociale très développée. Ceux-ci doivent pouvoir exercer leurs droits et un solide filet de sécurité est prévu pour les personnes se trouvant dans une position socio-économique moins favorable. La Belgique a mis en place une politique volontaire en matière de sécurité sociale, qui protège des risques de maladie, d’incapacité temporaire et de handicap par le biais de plusieurs mécanismes de solidarité. Cela permet d’avoir en Belgique un faible niveau de risque moyen de pauvreté  et un degré de prospérité relativement élevé. Pour autant, cela ne signifie pas que toutes les personnes vivent dans des conditions de bien-être suffisantes, comme le souligne régulièrement la société civile.

Il a été clairement démontré que des facteurs tels qu’une situation de handicap, un faible niveau d’enseignement ou une absence de travail augmentent fortement le risque de basculer dans la pauvreté et dans l’exclusion sociale. Selon l’enquête européenne sur les revenus et les conditions de vie (European Survey on Income and Living Conditions) menée en 2011, 15,3%  de la population belge (environ 1 personne sur 7) sont en situation de risque de pauvreté, puisqu’ils disposent d’un revenu inférieur à 60% du revenu médian net. Cependant, il est très difficile de déterminer le nombre exact que représentent les personnes handicapées au sein de ce groupe, en raison de problèmes de délimitation et de la diversité des définitions utilisées. Il ressort d’une étude (3) sur les revenus de personnes dépendantes de prestations sociales pour personnes handicapées qu’environ 40% de ce groupe se retrouve dans une situation proche ou sous le seuil de pauvreté objectif pour cause de revenu insuffisant. 34% des personnes de ce même groupe remettent à plus tard des soins médicaux pour cause d’insuffisance de moyens financiers.

Le gouvernement belge a annoncé récemment des mesures destinées à améliorer la liaison au bien-être des prestations sociales. Toutefois, pour la Belgique et ses Régions et Communautés, il reste des défis importants à relever dans la mise en œuvre intégrale de l’UNCRPD, dans la garantie de la pleine participation sociale des personnes handicapées et dans l’amélioration de leur situation. Différentes politiques et mesures incitatives sont mises au point.

Au niveau fédéral, le gouvernement s’est engagé à atteindre un quota de mise à l’emploi de personnes handicapées de 3% dans les services publics. De même, les autorités régionales se sont fixé un objectif et/ou un quota similaire, d’environ 3% et parfois sur des fonctions réservées. Ces objectifs ambitieux ne sont toujours pas atteints pour l’instant. Aux yeux de la société civile, ces objectifs ne pourront être atteints que si des mesures volontaristes sont prises, notamment en matière de contrôle du respect de ses quotas. En ce qui concerne la politique de l’emploi, une plus grande attention et davantage de moyens sont également accordésà l’insertion des personnes handicapées dans l’économie régulière, grâce à une politique d’activation et des mesures d’incitation.Toutefois, en matière de participation, il existe encore un fossé énorme entre les personnes atteintes d’un handicap et les personnes sans handicap. En Belgique, à l’avenir, les différents niveaux de pouvoir devront donc poursuivre leurs efforts pour remédier à cette problématique.

Tant au niveau fédéral que régional des plans d’action ont été élaborés en vue de lutter contre la pauvreté (en ce compris la pauvreté infantile), de mettre en œuvre l’UNCRPD, ainsi que d’améliorer et de garantir la qualité d’existence des personnes handicapées (4) . La Belgique s’y engage notamment en misant sur l’élimination des pièges à l’emploi auxquels sont exposées les personnes handicapées, en réalisant des schémas de mise à l’emploi progressive pour les personnes qu’il faut encourager à passer de l’assurance maladie-invalidité à l’emploi, et en associant, de manière accrue et systématique, et ce à tous les niveaux, les organisations de la société civile au développement d’une politique axée sur les solutions.
Enfin, l’ensemble des politiques fédérales et régionales(en ce compris dans le cadre des adjudications) veillent à inciter l’intégration  systématiquement de la prise en compte des implications sociales de la politique qui est menée par rapport aux groupes plus défavorisés au sein de la société, comme les personnes handicapées.

(3) Van Audenhoven, Hermans et. al. 2012

(4) www.awiph.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.vaph.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.gelijkekansen.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.armoedebestrijding.beNo label found for: as_externallink.alttag

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zesde sessie van de Conferentie van de Staten die Partij zijn bij het Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap
17 – 19 juli 2013, VN-hoofdkwartier – New York

Ronde Tafel 1: Economische empowerment door inclusieve sociale bescherming en strategieën voor armoedebestrijding - Verklaring van België

De inspanningen van alle regeringsniveaus in België zijn erop gericht om tot een sterke sociale en economische huishouding van de staat bij te dragen. De inwoners van België moeten hun rechten kunnen uitoefenen en voor mensen met een socio-economisch zwakkere positie is er een sterk vangnet. België wordt gekenmerkt door een sterk sociaal zekerheidsbeleid, waardoor risico’s van ziekte, tijdelijke ongeschiktheid, en handicap via diverse solidariteitsmechanismen worden ondervangen.Dit uit zich in gemiddeld en relatief lage armoederisico’s en een relatief hoog welvaartsniveau in België.Zoals het maatschappelijk middenveld regelmatig onderstreept, wil dit echter nog niet zeggen dat iedereen in voldoende welvaart leeft.

Het is geweten dat bepaalde factoren, zoals het hebben van een of meerdere beperkingen, een andere herkomst hebben, het onderwijsniveau en het hebben van werkeen belangrijke invloed hebben op het risico om in armoedesituaties terecht te komen en op sociale uitsluiting.Volgens de Europese Survey on Incomeand Living Conditions 2011, behoort 15,3% (ongeveer 1 op 7 personen) van de Belgische bevolking tot de groep met een armoederisico op basis van het inkomen (onder 60% van mediaan netto- inkomen).Omwille van afbakeningsproblemen en diverse gehanteerde definities is het echter nog steeds moeilijk vast te stellen hoe groot juist het aandeel mensen met een handicap in deze groep is. Uit onderzoek (5) naar de inkomenspositie van mensen die vansociale uitkeringen voor mensen met een handicap afhankelijk zijn, blijkt dat ongeveer 40% van deze groep zich rond of onder de objectieve inkomens-armoedegrens situeren. 34 % van dezelfde groep stelt medische zorgen uit wegens onvoldoende financiële middelen.

De Belgische regering heeft onlangs maatregelen afgekondigd om de welvaartsvastheid van de sociale uitkering te repareren. Het blijft echter een uitdaging voor België en haar gewesten en gemeenschappen om tot volledige uitvoering van UNCRPD te komen en volledige sociale en maatschappelijke participatie van mensen met een handicapte garanderen en hunpositie te versterken. Verschillende maatregelen worden ingezet en stimulansen ontwikkeld.

Op federaal niveau wordt er ingezet op een aanwervingsquotum van mensen met een handicap van 3% bij de openbare diensten. Ook in de regionale overhedenwordt er gewerkt met streefcijfers en/of quota van rond 3% en soms met voorbehouden functies. Deze ambities worden vooralsnog niet gehaald.Voor het maatschappelijk middenveld moeten daarom voluntaristische maatregelen worden genomen, onder meer inzake controle op het behalen van de quota. In het werkgelegenheidsbeleid is een tendens waarneembaar van steeds meer aandacht en middelen naar inschakeling van personen met een handicap in de reguliere economie via activerend en stimulerend beleid. Toch blijft de kloof in de arbeidsparticipatie tussen mensen met en mensen zonder beperking nog fors. De verschillende beleidsniveaus in België zullen hier ook in de toekomst op blijven inzetten.

Zowel op federaal als regionaal niveau werden actieplannen ontwikkeld ter bestrijding van armoede (ook bij kinderen) en ter realisatie van het UNCRPD en het verbeteren en garanderen van  de kwaliteit van bestaan van mensen met een beperking (6). België doet dit onder meer door in te zetten op het wegwerken van werkloosheidsvallen van personen met een handicap, door het realiseren van progressieve tewerkstellingschema’s voor mensen die vanuit ziekte en invaliditeitsverzekering richting werk te motiveren zijn, en door het toenemend en stelselmatig betrekken van middenveldorganisaties op de diverse niveaus in het ontwikkelen van beleid gericht op oplossingen.
In het beleid op federaal en regionaal niveau(ook in aanbestedingen) wordt gestimuleerd om aandacht voor de sociale implicaties van beleid ten aanzien van de positie van kansengroepen in de samenleving, waaronder mensen met een beperking, structureel in te bouwen.


(5) Van Audenhoven, Hermans et. al. 2012

(6) www.awiph.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.vaph.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.gelijkekansen.beNo label found for: as_externallink.alttag; www.armoedebestrijding.beNo label found for: as_externallink.alttag